tag:blogger.com,1999:blog-3553284356382320532012-01-19T10:26:31.135+02:00Λογοτεχνική γωνιάΓιάννηςnoreply@blogger.comBlogger91100tag:blogger.com,1999:blog-355328435638232053.post-46365605007222028102012-01-19T10:19:00.001+02:002012-01-19T10:19:42.397+02:00Το βάφτισμα, Δημήτρης ΧατζήςΔυο μέρες τώρα μάνα και γιος αλωνίζανε μοναχοί τους —γερασμένη κιόλας εκείνη, το παιδί δεν είχε πατήσει τα δεκατρία. Το παιδί γύριζε με τη φοράδα στ’ αλώνι, η μάνα ερχόταν, μάζευε τον καρπό, μάζευε το σανό. Η χρονιά ήταν κακή, το γέννημα λιγοστό και πλαγιασμένο. Και χρεω-μένο. Ο πατέρας τη δεύτερη μέρα απ’ τ’ αλώνισμα τους άφησε κι έφυγε. Παρακάτω απ’ το χωριό είχαν αρχίσει και φτιάχνανε πάλι Γιάννηςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-355328435638232053.post-63077429729302590292012-01-19T10:16:00.001+02:002012-01-19T10:20:30.032+02:00Ο σκληρόκαρδος γίγαντας, Όσκαρ ΟυάιλντΚάθε απόγευμα, φεύγοντας απ' το σχολείο, τα παιδιά το 'χαν συνήθεια να παίζουν στον κήπο του γίγαντα.Ήταν ένας πελώριος, μαγευτικός κήπος, μ' απαλή πράσινη χλόη και χιλιάδες πολύχρωμα λουλούδια όμοια μ' αστέρια κι ακόμα, εδώ κι εκεί, δώδεκα ροδα-κινιές φορτωμένες ρόδινα κι ολόλευκα ντελικάτα ανθάκια απ' της άνοιξης τ' άγγιγμα, που το φθινόπωρο βάραιναν απ' τα πολύχυμα φρούτα. Τα πουλιά κάθοντανΓιάννηςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-355328435638232053.post-65878167383513053742012-01-19T10:14:00.001+02:002012-01-19T10:20:49.090+02:00Το κορίτσι με τα σπίρτα, Χανς Κρίστιαν ΆντερσενΈκανε τρομερό κρύο. Χιόνιζε από το πρωί, και τώρα σήμανε το βράδυ, το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς. Μέσα στο βοριά τον παγωμένο, μια μικρούλα περνούσε απ' το δρόμο. Ήταν ξυπόλυτη και δίχως καπέλο. Όταν βγήκε το πρωί από το σπίτι της, φορούσε παντούφλες, κάτι παλιές παντούφλες που η μητέρα της τις είχε άλλοτε πολύ φορεμένες και της ήταν πολύ μεγάλες. Γι ' αυτό τις έχασε σε μια στιγμή που Γιάννηςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-355328435638232053.post-87764212152737499912009-04-24T19:58:00.006+03:002009-04-24T20:22:18.557+03:00Οι φρεγάδες, Ανδρέας ΚαρκαβίτσαςΣχόλιο: Ένα διήγημα από τη συλλογή διηγημάτων "Τα λόγια της πλώρης", με θέμα παρμένο από τους μύθους γύρω από την άλωση της Πόλης, και τη ελπίδα πως "πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα 'ναι".Θα βρείτε πολλά στοιχεία λαϊκής αφήγησης, αλλά και τεχνικές από την αφήγηση του Όμηρου. Καλή ανάγνωση.Με το πρώτο ανάβλεμμα του ηλιού φάνηκαν οι τέσσερες φρεγάδες αντίκρυ στον Καβομαλιά. Πούθ’ Γιάννηςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-355328435638232053.post-71210479474969133632009-04-22T10:23:00.005+03:002009-04-22T10:28:22.879+03:00Ο μπαρμπα-Γιάννης κι ο γάιδαρός του, Αργύρης ΕφταλιώτηςΑν έχει ιστορία ο μπαρμπα-Γιάννης, τη χρωστάει στο γάδαρό του. Επειδή ο γάδαρός του -Ψαρό τον έλεγε, ας τον πούμε και μεις Ψαρό - δούλεψε καλά στη ζωή, του, από την ώρα που σήκωσε σαμάρι η ράχη του. Επειδή στάθηκε καλότυχος γάδαρος ο Ψαρός, μ’ όλη του τη βαριά δουλειά που έκαμε στη ζωή του. Επειδή ήτανε γάδαρος με χαρακτήρα ο Ψαρός, και τον έδειξε τον χαρακτήρα του τότες που τον είχε ο Γιάννηςnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-355328435638232053.post-44918303363763040572009-04-16T21:41:00.002+03:002009-04-16T21:44:59.423+03:00Η βέσπα, Βασίλης ΤσιαμπούσηςΣχόλιο: Κι ένα κείμενο με αθλητικό περιεχόμενοΤο ποδόσφαιρο είναι σαν το ρεμπέτικο τραγούδι. Μιλάει στην ψυχή του λαού και γράφει τη λογική και την κουλτούρα στα παλιά του τα παπούτσια. Γι' αυτό κυρίεψε όλο τον κόσμο». Σύγχρονος λαϊκός φιλόσοφος κι αυθεντία στα ποδοσφαιρικά, ο κλητήρας. «Το Μπερναμπέου; Μαδρίτη Ισπανίας, μήκος 203,80 μέτρα, πλάτος 102,30, είσοδοι 74, θέσεις 125.565, ρεκόρ Γιάννηςnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-355328435638232053.post-59492244769907152612009-04-15T10:26:00.004+03:002009-04-16T21:37:02.277+03:00Οι γλάροι, Ηλίας ΒενέζηςΗΛΙΑΣ ΒΕΝΕΖΗΣ ΟΙ ΓΛΑΡΟΙ Το νησάκι που βρίσκεται στα βορινά της Λέσβου, ανάμεσα Πέτρα και Μόλυβο, είναι γυμνό κι έρημο. Δεν έχει όνομα, κι οι ψαράδες που δουλεύουν σ’ εκείνες τις θάλασσες το λένε απλά έτσι: «Το νησί». Δεν έχει μήτε ένα δέντρο, εξόν από θάμνους. Τρία μίλια μακριά, τα βουνά της Λέσβου συνθέτουν μια ήμερη αρμονία από γραμμή, από κίνηση και χρώμα. Πλάι σ’ αυτή τη σπατάλη το Γιάννηςnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-355328435638232053.post-81558215118799323402009-04-12T21:38:00.003+03:002009-04-16T21:33:57.673+03:00Μια γάτα για τον Λέλο Λίβα, Ανδρέας ΑποστολίδηςΣχόλιο: Ένα αστυνομικό διήγημα με μια δόση χιούμορ. Προσέξτε τις περιγραφές...Καλή ανάγνωση!Είμαστε στα 1979, λίγες μέρες πριν από την υπογραφή της συμφωνίας του Ζαππείου. Ο Λέλος Λίβας δεν είχε έξι μήνες που άφησε το Σώμα της Αστυνομίας, στο οποίο υπηρετούσε δεκαπέντε συνεχόμενα έτη.Παραιτήθηκε μόλις είδε πως στις τελευταίες κρίσεις το όνομά του δεν περιλαμβανόταν στις προαγωγές. Θα άνοιγε το Γιάννηςnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-355328435638232053.post-84209703773552521312009-04-11T12:26:00.001+03:002009-04-16T21:34:25.949+03:00To παπουτσάκι της Σεμπιλέ, Λίτσα ΨαραύτηΜεγαλοβδομάδα κι είχα αρχίσει να βαριέμαι. Ο καιρός ήταν χάλια, ο ουρανός μαύρος, έτοιμος για βροχή, η θάλασσα ήσυχη, μολυβένια.Εψαξα στη βιβλιοθήκη να βρω κανένα βιβλίο, μήπως και μου κεντρίσει το ενδιαφέρον, όλα ήταν χιλιοδιαβασμένα. Χωμένη κάτω από ένα σωρό κόμικς του Μάνθου ανακάλυψα την «Οδύσσεια». Τέλεια. Είχα αυτό που ήθελα. Την προηγούμενη χρονιά είχαμε κάνει μερικά γράμματα και μου άρεσεΓιάννηςnoreply@blogger.com0